Naturaren Ahotsa
Marikoi Isatslaburra
Latinez: Stercorarius parasiticus
Gaztelaniaz: Págalo parasito edo escúa
ártica
Ingelesez: Parasitic Jaeger edo Arctic
Skua
Frantsesez: Labbe parasite
Ezaugarriak
Itsas hegazti honek muturreko bi kolorazio fasetako -argi eta ilun-
aleak ditu eta tarteko lumaje asko ere bai. Fase argiak bizkarra eta
bularreko zerrenda marroiak ditu, bularraldea zurixka eta garondoa horizta.
Arruntagoa den fase iluna, berriz, erabat marroi ilun-iluna da. Guztiek
ia beltza den txanoa dute.
Isatseko erdiko lema-lumak irtenagoak ditu. Hegan ari dela, hegal puntazorrotzak
eta hegaldi flotatzailea, lehen lumen oinarrian orban argia duela, nabari
zaizkio. Ale gazteen lumadia ezkatatsua da, helduena baino berdinagoak
den hondoaren gainean. Mokoa beste marikoiena baino arinagoa da. Antzekoa
baina urriagoa den Marikoi isats-luzea (Stercorarius longicaudus) txikiagoa
eta arinagoa da, eta lema-luma luzeagoak ditu.
Tamaina
41-46 cm.
Biologia
Batez ere espezie kleptoparasitoa delako, beste itsas hegaztiei horiek
lortutakoa kentzen die. Horregatik, maiz ikusten da txenadekin eta antxetekin
batera migrazioan. Artikoko kostalde guztietan habia egiten du eta hego-hemisferioan
igarotzen du negua. Horregatik, migratzaile trans-ekuatorialtzat hartzen
da. Mendebaldeko Europako populazioek habia Eskandinavian, Eskozian
eta Ipar Atlantikoko uharteetan egiten dute. Euskal Herrian batez ere
Matxitxakotik ikusten da, baina itsasoan ekaitza denean porturaino edo
estuarioraino sar daiteke.
Kopuru handiena irailean eta urrian izaten da, nahiz eta azarora arte
ikusten den. Inoiz kopuru handia etorri izan da neguan itsasoan ekaitz
handia izan denean.
Elikadura
Arrain txikiak eta ornogabeak (krustazeoak, moluskuak, etab).
NATURAREN AHOTSA aldizkaritik hartuta.
Gehiago irakurtzeko sakatu hemen.